Twój obowiązek smakuje jak upokorzenie

Teraz masz swój przywilej – i swoją karę. Przede mną leży zużyta gumka. Wiesz, co masz z nią zrobić. To nie prośba. To rozkaz. Patrz, jak ją trzymam. Jak pokazuję ci każdy jej fragment. Śliska, lepka, pełna tego, czego tak bardzo pragniesz, a na co nie zasługujesz. Ale dzisiaj – zasłużyłeś na coś innego: na resztki po mnie. Rozkazuję ci, żebyś ją wziął. Otwórz. Poczuj. Wylizuj każdy milimetr. Nie zostaw ani kropli. Połknij wszystko. Dla mnie. Bo tylko to ci zostaje, kundlu – posprzątanie po prawdziwej zabawie.